Nawigacja

Pułkownik Stefan Kossecki


płk dypl. Stefan Kossecki
Stefan Kossecki urodził się 12 stycznia 1890r. w Sawińcach koło Kamieńca Podolskiego. Po ukończeniu ośmioklasowej Szkoły Techniczno - Agronomicznej w Kamieńcu, powołany do armii rosyjskiej odbył obowiązkową służbę w 13. Pułku Strzelców Sieszych (1911 - 1912).
Jako oficer rezerwy armii rosyjskiej został zmobilizowany (27.07.1914) i skierowany do służby frontowej w 284. PP na stanowisko dowódcy kompanii, a następnie batalionu. Podczas kampanii na Bukowinie (1915) ciężko ranny, stracił rękę. Od 16.09.1917 do 15.06.1918 r. w I Korpusie Polskim: w 7. Pułku Strzelców na stanowisku dowódcy kompanii (od września 1917), w sztabie 1. Dywizji Strzelców jako instruktor wyszkolenia bojowego oraz kierownik obrony chemicznej. W Wojsku Polskim (od 1.08.1918) otrzymał przydział do Ministerstwa Spraw Wojskowych (08 - 09.1918), a następnie na dowódcę batalionu 33. PP (09.1918 - 03.1919).

Od maja 1919 do kwietnia 1920 r. był wykładowcą w szkole oficerskiej w Poznaniu. Od 13.06.1920 do 1.11.1924 r. w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych w Bydgoszczy był kolejno: dowódcą kompanii, batalionu, dyrektorem nauk, zastępcą komendanta Szkoły. Równolegle ukończył kurs dla oficerów dowódców, instruktorów i wychowawców. Od 1.11.1924 do 1.10.1926 r. był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu studiów dostał przydział do sztabu Inspektoratu Armii w Toruniu na stanowisko II oficera sztabu, następnie pełnił obowiązki I oficera sztabu (10.1926 - 02.1928). Skierowany do służby liniowej objął dowództwo 10. PP w Łowiczu (1928 - 1930). W latach 1930 - 1931 był Komendantem Szkoły Podchorążych w Zambrowie. Ponownie został skierowany do szkolenia i objął stanowisko komendanta Szkoły Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy (1931 - 1935). Od 26 stycznia 1935 do lipca 1939 r. był dowódcą piechoty dywizyjnej 25. DP w Kaliszu.

W lipcu 1939 r. objął dowództwo 18. DP i dowodził nią (do 12.09.1939) w Kampanii Wrześniowej w składzie SGO "Narew". Po ciężkich walkach pod Zambrowem próbował przebić się przez okrążenie przeważających sił Niemieckich w rejonie Andrzejewa (12.09). Próba udała się, ale padł w niej ciężko ranny dowódca. Przewieziony do Zambrowa, później był leczony w szpitalu w Białymstoku (do 09.1939). Aresztowany przez władze radzieckie przebywał w więzieniu w Brześciu n. Bugiem (11.1939 - 03.1940). Dalsze losy są nieznane. Był odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari kl.V, Złotym Krzyżem Zasługi. Awanse: chorąży (1912), podporucznik (1916), porucznik (1917), sztabskapitan (1917), major (1918), podpułkownik (1924), pułkownik (1930), generał brygady - pośmiertnie (1964).
Opracowano na podstawie:
Kosztyła Z. Wrzesień 1939 na Białostocczyźnie. Białystok 1967.